[cabZ] 9 €lements Pride

    

 

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า~~~ ผมบ้าไปแล้ว~~~~

 

ขอไม่พูดอะไรแล้วกันครับ

 

ลงต่อเลยจากคราวที่แล้ว

 

อ่านแล้วรู้สึกยังไงก็บอกๆกันบ้างนะครับ

 

 

 

 

TrusT AD : บุรุษไปรษณีย์  แหวนและองค์กร  Part2

 

          พระอาทิตย์ส่องอยู่บนท้องฟ้าเป็นการบอกว่าเป็นเวลาเที่ยงวัน เสียงจากลำโพงดังเป็นภาษาอังกฤษ พีในชุดเสื้อยืดสีดำ กางเกงขาสั้นกำลังนั่งเล่นเกมอยู่ โดยมีพี่โอนั่งดูทีวีอยู่ใกล้ๆ  ขณะที่พีกำลังเล่นคอมพิวเตอร์ในวันหยุดแสนสนุกของเขา ก็มีเสียงเมล์ดังขึ้น ในตอนแรกเขาไม่คิดจะเปิดมันแต่ไหนๆก็ออกจากจอเกมแล้วทั้งทีเปิดหน่อยคงไม่เสียหาย  เมื่อเปิดออกกลับไม่ปรากฎอะไรทั้งสิ้น มีเพียงหน้าโล่งๆกับชื่อเมล์ที่ไม่ทราบที่มา 

“ใครแกล้งอีกฟะเนี่ย?” พีพูดอย่างเซ็งๆ ก่อนจะปิดไป 

“ไปแกล้งใครไว้รึเปล่าล่ะ?”

      พี่โอที่นั่งดูทีวีหันมาถามน้องชายของเขาโดยไม่ต้องการคำตอบ      เสียงเมล์ดังขึ้นอีกครั้งร่างเล็กกดเข้าไปดูอีกรอบ เขาเลื่อนลงไปล่างสุดของหน้าจดหมาย มีเพียงข้อความสั้นๆเท่านั้น  ‘ขอให้คุณโชคดี’ พีมองงงๆแล้วปิดจอไป  ติ่งน่อง~ เสียงกดออดดังขึ้น พี่โอเป็นคนลุกออกไปเปิดประตู แล้วตะโกนเรียกน้องชายของเขา 

“เฮ้ย! พี  นีทชวนไปเดินเล่น!”      

          พีชะเง้อมองผู้มาเยือน ชายร่างผอมบางกำลังยืนยิ้มอยู่ที่หน้าบ้าน ร่างเล็กไม่ได้ตอบอะไรเขาสมรองเท้าแล้วออกจากบ้านไปกับนีททันที 

“อยู่ดีๆทำไมมาชวนไปเดินเล่น?”  

“อยู่บ้านมันหน้าเบื่อจะตาย ไหนๆก็เปิดเทอมแล้วอยากเจอเพื่อนใหม่ชะมัด!”

        ร่างผอมบางกล่าวแล้วยิ้มให้        ทั้งสองเดินไปเรื่อยๆโดยคุยกันถึงเรื่องนู้นเรื่องนี่  นีทเป็นเพื่อนบ้านของพีทุกๆวันเขาจะชอบเดินมาเรียกพีให้ออกไปเล่นด้วยกันตั้งแต่สมัยที่พีย้ายมาอยู่ใหม่ๆ นีทถือว่าเป็นเพื่อนสนิทคนนึงก็ว่าได้  เมื่อเดินมาได้สักพักพีก็เริ่มรู้สึกสงสัยขึ้น เมื่อเขาเริ่มเห็นผู้คนรอบข้างเริ่มน้อยลง ซึ่งปกติจะมีคนเดินไปเดินมาและซื้อของกันเต็มไปหมด 

“นีท...รู้สึกแปลกไหม?” 

“แปลกอะไรเหรอ?” นีทถามแล้วยืดมือออกด้านหน้า        

            ร่างเล็กไม่ได้กล่าวอะไรตอนนี้เขาคิดเพียงว่าอยากกลับบ้านเพียงเท่านั้น เพราะมีความรู้สึกว่าไม่ปลอดภัย เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาก็หยุดยืนก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับทันที 

“จะกลับแล้วเหรอ?” 

“เงียบแล้วตามมาเถอะ!”                    

             นีทไม่ได้พูดต่อ เมื่อกำลังจะหันหลังกลับไปเขาก็ต้องร้องด้วยความตกใจเมื่อเขามองไปเห็น เงาอะไรบางอย่างที่ตัวใหญ่พอๆกับตัวของเขา 

“เฮ้ย!!!! หมาป่า!!!”

          ทั้ง 2 คนพูดเสียงดังพร้อมกัน ตรงหน้าของทั้งสองคนตอนนี้มีหมาป่าสีดำ ดวงตาสีทอง ตัวใหญ่ นีทและพีพยายามขยับถอยหลังหนีช้าๆ

“นีท...” 

“อะ...อะไร?” 

“บ้านเราอยู่ในหมู่บ้านใช่ไหม?” ร่างเล็กถามขณะจ้องหมาป่าสีดำตรงหน้า 

“ใช่!”  

“หมู่บ้านเราไม่ได้ติดป่าใช่ไหม?”  ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน 

“แล้วไอหมาตัวนี้มันมาจากไหนกันฟร้า~~~(ไอคนแต่ง!!!)” 

“กรร~”

            เสียงขู่ในลำคอของสัตว์ป่าตรงหน้าดังสนั่น เจ้าของเสียงขู่กางเล็บออก เล็บคมเจาะอยู่ที่พื้น ดวงตาสีทองสองข้างของมันจ้องมองร่างเล็กนิ่งโดยไม่สนใจนีทที่ยืนอยู่ข้างหน้ามันเลยแม้แต่น้อย  แกรก แกรก...เสียงเล็บคมกระทบกับพื้นถนน หมาป่าตรงหน้ากำลังจะขย้ำพีแล้ว! 

“หนีไปเร็วพี!! มันเล็งนายอยู่”

              นีทพูดให้เพื่อนของเขาหนีไปแต่พีกลับไม่คิดจะหนีไปคนเดียว เขาจะให้เพื่อนของเขาหนีไปด้วยกัน 

“นายนั่นแหละไปซะ ฉันจะเป็นเหยื่อล่อเอง!!”

            ดวงตาสีดำมองหน้านีทโดยไม่หวั่นแม้แต่น้อย ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดกันอยู่นั่นเอง หมาป่าดำก็ไม่รอช้ามันพุ่งเข้าหาพีหวังจะตะครุบเขาซะ! 

“เฮ้ย!!!!” 

“พี!!!” 

“จงโชติช่วง...มังกรของข้าจงคำราม~!!!”

              ซูม~~ ไฟสีแดงล้อมรอบตัวของหมาป่าสีดำ ก่อนที่มันจะหายไป ทั้งสองคนรีบหันไปมองผู้มาช่วยทันที เมื่อหันไปพีถึงกับเบิกตากว้าง แล้วเอ่ยเสียงดัง 

“นี่นาย....มอส!!!” 

“แหะ แหะ ครับ!”   มอสยิ้มแล้วเกาหัวตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆพี 

“เมื่อกี้นี่มัน?!!!” ยังไม่ทันที่พีจะถามจบ เสียงของชายร่างผอมข้างๆก็พูดแทรกขึ้นเสียก่อน 

“เจ๋ง! ทำได้ไงเนี่ย เท่ชะมัดเลย” เขาเอ่ยแล้วเดินวนดูรอบๆมอส 

“...คุณมีแหวนใช่ไหมครับ?” มอสมองด้วยดวงตาที่คมไปที่นีทโดยไม่คิดจะตอบคำถาม

“ใช่!...ฉันมี”  “กรุณาใส่แหวนด้วยครับ!” 

              มอสเอ่ย นีทหยิบแหวนขึ้นมาแล้วไล่ใส่นิ้วที่เขาชอบอย่างว่าง่าย  แหวนที่นีทหยิบขึ้นมาเป็นแหวนเงินสลักรูปหมาป่าดำดูสง่าและลึกลับ 

“แหวนนาย?...หมาป่าดำงั้นรึ?  รึว่าเมื่อกี้?”

              ชายดวงตาสีทองทำหน้าเครียดเล็กน้อยแล้วจับที่ปลายคางของเขายังไม่ทันที่เขาจะคิดออกเสียงของนีทก็ดังขึ้น 

“หวา~~~ ถอดไม่ได้อะ!!”  

“อีกแล้วเรอะ?” 

                   พีถึงกับตาเหลือกเมื่อเห็นว่าเพื่อนของเขาเสียนิ้วไปอีกคน  มอสยิ้มแล้วโก้งโค้งลงคำนับ พีและนีทมองด้วยความสงสัย มอสจึงยืนตรงแล้วกล่าวต่อไป 

“ขอต้อนรับคุณทั้งสอง คุณคือคนที่ถูกรับเลือก หลังจากนี้คุณได้เข้าร่วมองค์กรของเราแล้ว”

             ทั้งสองคนทำหน้าเลิ่กลั่กหันหน้ามองกันสลับกับมองหน้าผู้พูด  มอสยิ้มอีกครั้งแล้วกล่าวต่อให้ทั้งสองคนฟัง 

“รายละเอียดเอาไว้ทีหลังครับ คุณจะตกลงเข้าองค์กรหรือไม่ ผมจะให้เวลาคุณถึงวันจันทร์ ขอให้คุณคิดไตร่ตรองให้ดี เพราะคุณคือคนที่ถูกรับเลือกแล้ว”

             มอสยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินออกจาตรงนั้นอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะรอฟังคำตอบหรือคำถามเลย พีและนีทยังคงยืนงงอยู่เพียง 2 คน ทั้งสองได้แต่คิดว่า ‘นี่มันเรื่องอะไรกัน’ 

“นี่มันเรื่องอะไรกันฟร้า~~~~ ไอหมาป่าดำ? องค์กร? ไอแหวนนี่? แล้วก็เจ้าหมอนั่น? มันเรื่งอะไรฟะ!!”

             ร่างบางถึงกับสติแตกแล้วร้องโหวกเหวกเพียงคนเดียว แต่พีกลับไม่เป็นเช่นนั้นเขายิ้มอย่างสนุกใบหน้าดูร่าเริงขึ้นมากกว่าแต่เก่าแล้วคิดกับตัวเอง 

“องค์กร?...แหวน?  น่าสนเหมือนกันแหะ” 

              ปรากฎเพียงรอยยิ้มแสยะออกมาจากชายหน้าหวานนามว่า ‘พีรพล’ เพียงเท่านั้นก่อนที่เขาจะเดินกลับบ้านโดยไม่สนใจชายที่วิ่งพล่านอยู่ตรงนั้นเลย

 

 

 

 

ครั้งหน้าจะหยุดเรื่องนี้ไว้ก่อนครับ

 

กะว่าจะเอาเรื่องเก่าลง เขียนได้ 2 เล่ม ละครับ

 

 ฝากนิยายผมหน่อยนะครับ

 

 

 

edit @ 11 Jul 2009 21:05:10 by [Zol~o!!]The-Flame>