[cabZ] 9 €lements Pride

ไม่มีไรอัพแล้วคร้าบ ฮ่า ฮ่า ฮ่า~~

ไหนๆผมก็เขียนนิยายไว้หลายเรื่องแล้ว

ขอเอามาลงสักเรื่องคงไม่เป็นไร...เนอะ!? 

ตอนแรกว่าจะเอาเรื่องที่เขียนเรื่องแรก

ชื่อเรื่องก็ยังไม่ได้ตั้ง  ต้นฉบับก็ไม่อยู่ เรื่องอื่นหาเล่มไม่เจอ 

เลยเอาเรื่องล่าสุดเลยแล้วกันครับ

ช่วยแนะนำ แล้วติหน่อยนะครับ

มือใหม่หัดแต่งก็อย่างนี้แหละครับ

        แก๊ง!   แก๊ง!   แก๊ง!!  เสียงกระทบของโลหะดังเป็นระยะๆ  โซ่ที่ล่ามขาของบุคลปริศนากำลังกระทบกัน เงา 3 ร่างกำลังวิ่งอยู่บนหลังคาบ้าน ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมากระทบกับพื้น อยู่ๆชายคนหนึ่งก็หยุดวิ่งก่อนจะหันไปมองดูบุคคลที่เดินอยู่หน้าบ้าน

"เดี๋ยว! หยุดก่อน"  เสียงชายหนุ่มเอ่ยกล่าว ทำให้เพื่อนทั้ง 2 หันมามอง

"มีอะไรงั้นรึ?" เด็กสาวเอ่ยถามแล้วเดินเข้าไปหาเจ้าของเสียงใกล้ๆ

".....เป้าหมาย ตรวจพบแล้ว"  ดวงตาสีแดงของเด็กสาวเบิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะปรากฎรอยยิ้มที่มุมปาก ชายร่างสูงอีกคนเดินมายืนอยู่ข้างหลังของหญิงสาว ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ โดยไม่แสดงสีหน้าใดๆทั้งสิ้น

"พรุ่งนี้จัดการให้เรียบร้อย...ออกมาได้ทั้งทีอย่างน้อยก็ต้องทำให้เรียบร้อยล่ะ"

"รับทราบ!" ชายหนุ่มเอ่ยกล่าวโดยมีชายร่างสูงพยักหน้ารับ

"หึ!..ขอให้ภารกิจลุล่วง แล้วเจอกันพรุ่งนี้ แยกย้ายได้" กล่าวจบทั้ง 3 คนก็แยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง ชายหนุ่มร่างสูงมองเป้าหมายด้วยหางตาอีกครั้งก่อนจะหายลับไป


      ฟ้าว~! เสียงลมผ่านที่ด้านหลังของเด็กหนุ่มร่างเล็กที่กำลังเดินตัวเปียกเข้าบ้าน เขาหันไปมองรอบๆก่อนจะเอ่ยสั้นๆกับตัวเองว่า

"อะไรหว่า?" 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

           หลังจากจบประถมศึกษาปีที่ 6 เป็นเรื่องธรรมดาที่ทุกคนจะต้องเข้าโรงเรียนมัธยมได้พบเพื่อนใหม่ โรงเรียนใหม่ สถานที่ใหม่ การใช้ชีวิตแบบเด็กโตอย่างเต็มที่
เด็กชายร่างเล็กชุดเสื้อยืดสีฟ้ากำลังนั่งพรมนิ้วลงบนเปียโนเครื่องใหญ่สีน้ำตาลขัดเป็นเงา เด็กชายไม่สนใจเสียงรอบข้าง เขายังบรรเลงต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง  ติ่งน่อง~ เสียงออดดังขึ้น ร่างเล็กหยุดบรรเลงเพลงทันที เขาหันไปมองก่อนจะลุกขึ้นเดินเพื่อออกไปดูว่าใครมา

"เซ็นรับด้วยครับ" 
         
          ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อคลุมสีดำ ใส่หมวกแก๊ป เอ่ยกล่าวแล้วยิ้มมาให้ร่างเล็กที่กำลังเดินมาหาเขา ร่างเล็กยิ้มกลับก่อนจะยื่นมือรับสมุดจากบุรุษไปรษณีย์

"ใช่ คุณพีรพลรึเปล่าครับ?"  ชายร่างเล็กยิ้มเล็กน้อย เขาพยักหน้ารับก่อนจะก้มลงไปเซ็นชื่อรับของ

"ขอบคุณครับ" เสียงหวานเอ่ยกลับ (แน่นอนว่าเด็กวัย 12 ปีเสียงยังไม่แตก) บุรุษไปรษณีย์ยิ้มรับ

"ขอให้คุณโชคดี"

            มีเพียงรอยยิ้มของบุรุษไปรษณีย์เท่านั้น ขณะที่ร่างเล็กกำลังจะหันกลับก็เห็นเหมือนกับอะไรวิ่งพุ่งมาที่ตัวของเขา เขาได้แต่ทำหน้างงก่อนจะรับพัสดุมาแล้วกลับเข้าไปในบ้าน   เมื่อเดินเข้ามาแล้วพีก็ได้วางกล่องพัสดุลงข้างๆแล้วนั่งลงทันที พีเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย เพราะกล่องพัสดุที่เขารับมาจ่าหน้าเพียงแค่ชื่อ โดยไม่มีที่อยู่ของผู้ส่งและบ้านของตัวเขาเอง

"ใครกันฟะ?"  
 
           ร่างเล็กเอ่ยสั้นๆก่อนจะลงมือแกะกล่องกระดาษดัง แควก! เขาเปิดกล่องออกอย่างรวดเร็วด้วยความอยากรู้ว่าข้างในนั้นมีอะไร แต่เขาก็แถบจะขว้างกล่องทิ้งทันที เพราะในนั้นมีเพียงแหวนวงเดียว

"เว้ย! อะไรของมันฟะ? แหวนแค่วงเดียวใส่กล่องตั้งใหญ่ บ้าไปแล้ว!!" 

          กล่าวจบก็เขวี้ยงกล่องเปล่าลงพื้นทันที ในมือกำแหวนแน่น เขามองแหวนสีเงินที่สลักรูปงูคดเป็นรูปตัว S นิ่ง พีไม่ได้กล่าวอะไรเขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะใส่แหวนลงที่นิ้วกลางขวา ซึ่งเป็นนิ้วที่เขาชอบมากที่สุด

"อ้า~! ใส่ได้ด้วย"  พียิ้ม เขายื่นมือขึ้นด้านบนแล้วมองแหวนที่อยู่บนนิ้ว

"สวยเหมือนกันนะเนี่ย" กล่าวจบก็จับแหวนที่นิ้วกลางออกแต่ว่า......

"เฮ้ย!! งานงอกแล้วมั้ยล่ะ? ถอดไม่ออก!!! ตาย! ตาย!! ถอดไม่ออก~~~!!!!" 

           ชายผิวขาวพยายามสบัดนิ้วแรงๆหวังว่าแหวนจะหลุด เมื่อเห็นว่ามันไม่ยอมหลุดออกจากนิ้ว  เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเอาสบู่ล้างเพื่อให้แหวนหลุดออกจากนิ้ว แต่กลับไม่มีท่าทีว่ามันจะหลุดเลยแม้แต่น้อย

"ทำไงดีล่ะทีนี้?...."    [คนเขียน – ตัดนิ้วไงครับ]

            ร่างเล็กเดินคอตกออกจากห้องน้ำ เมื่ออกมาก็พบผู้เป็นแม่เอ่ยเรียก

"พี พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้วนะลูก ขึ้นนอนได้แล้ว...เอ้อ! โอก็ด้วยนะ"

            ผู้เป็นแม่สั่งลูกคนเล็กแล้วหันไปสั่งลูกคนโตที่นั่งเล่นคอมโดยไม่ได้สนใจน้องชายเลยแม้แต่น้อย หลังจาผู้เป็นแม่เดินจากไป โอพี่ของเขาก็เดินเข้ามาหาแล้วจับที่ไหล่พีผู้เป็นน้องชาย

"ตอนกลางคืนไม่มีคนอยู่...ถ้าว่างนักก็เอามีดตัดนิ้วซะล่ะ!" พี่โอยิ้มกวนๆแล้วเดินขึ้นบันไดไป พีได้แต่ทำหน้าบึ้งใส่พี่ชายตัวเองก่อนจะตะโกนไล่หลังขึ้นไป

"ไอพี่บ้า!! ถ้าตัดนิ้วแล้วจะเล่นเปียโนได้ไงเล่า!!" 


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

    เช้าวันต่อมา พีเดินออกจากบ้านเพื่อไปโรงเรียนมัธยมของเขานามว่า "เรืองแสง"  เมื่อพีไปถึงโรงเรียนก็ทราบว่าตัวของเขาได้อยู่ห้อง ม.1/3 ซึ่งเป็นห้องเสริม วิทย์-คณิต  พีก้าวเข้าไปในห้องที่ตอนนี้เพื่อนๆกำลังหาที่นั่งอยู่เช่นกัน

"พี!!" เสียงคุ้นหูเอ่ยเรียก ร่างเล็กหันไปมองก่อนจะยิ้ม เขาเดินไปหลังห้องริมหน้าต่างแล้วนั่งลงข้างๆผู้เรียก

"ไม่นึกว่าจะได้เจอกันอีกเลยนะเนี่ย โอ ไม่คิดเลย ไม่คิดเลย!!" พีตอบเน้นๆเป็นการกวนเพื่อผิวคล้ำจากโรงเรียนเก่าของเขา

"เน้น 'ไม่คิดเลย' ซะชัดเชียวนะ" 

           ชายผิวคล้ำกล่าวแล้วยิ้มให้ร่างเล็ก ทั้งสองคุยกันถึงเรื่องตอนอยู่ประถม คุยเรื่องต่างๆที่เคยทำ เรื่องสนุกๆ เรื่องเครียด จนกระทั่งพีก็สังเกตไปเห็นแหวนที่นิ้วชี้ขวาของเพื่อน พีเลิกคิ้วขึ้นแล้วจับมือข้างที่สวมแหวนขึ้นมา

"โอ! นายเอาแหวนมาจากไหนกันน่ะ?"

"เมื่อวานน่ะ มีบุรุษไปรษณีย์มาส่งพัสดุ ที่อยู่ก็ไม่ยอมเขียนแปลกชะมัด ฉันเห็นว่าแหวนรูปหมามันเท่ดีก็เลยลองใส่ดู แล้วก็... "

"ถอดไม่ออก?" พีพูดขัดขึ้นทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ โอมองหน้างงๆ แล้วพยักหน้า

"รู้ได้ไงเนี่ย?" 

"ฉันก็มีเหมือนกัน"  ร่างเล็กกล่าวแล้วยกขึ้นมาให้ดู

"จริงอะ? ฉันนึกว่ามีฉันที่ 'โง่' ใส่แหวนแล้วเอาไม่ออกคนเดียวซะอีก" 

              ชายผิวคล้ำกล่าวแล้วยิ้มให้ แต่พีกลับตะหงิดๆชอบกลเมื่อโอพูดจบ

"ไอคำว่า 'โง่' ที่เน้นนั่นมันอะไรกันฟะ!!" 
              
             พีพูดแล้วตีโต๊ะดัง ปึ่ง! แต่ไม่ทันที่เขากับโอจะได้วิวาทก็มีเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นทางด้านหลังของเขา

"พวกนาย 2 คน...ผมนั่งด้วยคนสิ"  

             พีและโอหันไปมองตามเสียง ชายร่างสูงกว่าพียืนยิ้มให้พวกเขา   เขามีผิวขาว ตัวผอม ดวงตาสีเหลืองทอง  ร่างเล็กยิ้มตอบแล้วลากเก้าอี้ตัวข้างๆเขาออก เป็นการเชื้อเชิญให้นั่ง

"ผม 'มอส' ครับ แล้วพวกนาย?"

"ฉันชื่อ พี ส่วนคนนี้ชื่อ โอ" 

               พีตอบแล้วชี้ไปที่โอ มอสยิ้มแล้วยื่นมือขวามา พีสังเกตเห็นว่าที่นิ้วของมอสเองก็มีแหวนเหมือนกัน แต่เป็นรูปมังกร พีไม่รอช้าเขารีบเอ่ยถามทันที

"วะ...แหวนเอามาจากไหนเหรอ?"

            ตอนนี้ร่างเล็กแค่คิดเพียงว่าขอให้แหวนของคนตรงหน้าไม่ใช่แหวนที่ถอดไม่ออกเหมือนพวกเขาเป็นพอ แล้วพีก็ต้องถอนหายใจเมื่อได้รับคำตอบจากเจ้าของแหวนรูปมังกรว่า...

"อันนี้ผมซื้อมาน่ะครับ...มีอะไรรึเปล่า?" ชายดวงตาสีทองยิ้มแล้วยื่นมือกลับมา

"ไม่ใช่ก็ดีไป เมื่อวานมีคนมาส่งแหวนให้น่ะ พอใส่เข้าไปก็ถอดไม่ออกเนี่ยแหละ" โอกล่าวบ้างแล้วชูแหวนที่อยู่บนนิ้วให้ดู

"อะ...เอ่อ งั้นเหรอครับ?"

          มอสยิ้มแหยแล้วพยักหน้ารับคนทั้งสอง ไม่ทันที่ทั้ง 3 จะได้พูดต่อ อาจารย์ประจำชั้นก็ได้เดินเข้ามา 

“สวัสดีนักเรียนทุกคนนะจ๊ะ ครูชื่อ ‘แจ่ม’ เป็นครูประจำชั้น”               

         คุณครูร่างเล็กเอ่ย แล้วพูดถึงระเบียบต่างๆ รวมถึงให้ทุกๆในห้องแนะนำตัวเองด้วย เวลาก็ล่วงเลยไปสำหรับในวันแรกที่เรียนยังไม่มีอะไรมาก โรงเรียนแค่ให้มาทำความรู้จักเพียงเท่านั้น หลังจากนั้นครูแจ่มก็เดินออกจากห้องไป  หลังจากที่พีลุกจากโต๊ะแล้วบังอฺยที่เด็กผู้หญิงผมยาวเดินผ่านมาพอดี พีชนคนตรงหน้า พลั่ก! หนังสือที่เธออุ้มล่วงลงกับพื้น 

“ขอโทษค่ะ” เธอพูดแล้วก้มลงเก็บสมุดหนังสือโดยมีพีช่วยเก็บด้วย พียื่นหนังสือคืนให้เมื่อเก็บเสร็จ 

“ขอบคุณนะ” หญิงสาวกล่าวแล้วยิ้มให้ ร่างเล็กยิ้มตอบแล้วพยักหน้า 

“วันหลังเดินระวังหน่อยสิแพรว” เพื่อนหญิงของเธอเอ่ยเตือน แพรวได้แต่พยักหน้ารับแล้วยิ้มที่มุมปากหลังจากเดินหลบพีมาแล้ว 

“เอาไว้วันที่ 16 เจอกัน “ พีหันมาพูดกับเพื่อนเก่าและเพื่อนใหม่ที่พึ่งลุกจากเก้าอี้ 

“อันนี้เบอร์ผมครับ...ถ้ามีอะไรก็โทรมานะครับ” มอสพูดแล้วยื่นกระดาษให้พี พีพยักหน้ารับแล้วรับมา 

“ติดต่อได้ทุกเมื่อครับ” เขากล่าวแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินจากโอและพีไป

จบไปครึ่งตอนแล้วครับ...ฝากติและแนะนำหน่อยนะครับ

edit @ 11 Jul 2009 21:04:43 by [Zol~o!!]The-Flame>